آبیاری سطحی
این روش آبیاری
در مناطق نیمه خشک در زمین های مسطح معمول است. در این روش آب در آبراهه هایی
سرباز و دارای شیب ملایم به جریان انداخته می شود، سپس بوسیله سیفون به کرت ها و
یا ردیف های کشت داده می شود.
در صورت کمیاب
بودن آب و یا شیب نسبتاً زیاد زمین، آب را درون لوله های فلزی و یا پلاستیکی به
جریان انداخته و با بازکردن دریچه هایی که در بدنه لوله ها، به فواصل مساوی تعبیه
شده، آبرا به میزان دلخواه به زمین می دهند.
در آبیاری سطحی،
به کرت ها بصورت غرقابی آب داده می شود و در کشت های ردیفی، بوسیله جویچه های بین
ردیف ها در این نحوه آبیاری،تبخیر آب نسبتاً کم بوده و با مقایسه با سایر روش های
آبیاری اقتصادی تر می باشد. ضمناً چون آب، شاخساره بوته ها را تر نمی کند، معمولاً
امراض قارچی کمتر به این گیاهان آسیب وارد می آورند.
که انواع آن
عبارتند از :
1-
آبیاری
کرتی یا غرقابی
2-آبیاری جوی پشته یا نشتی
آبیاری غرقابی
یا کرتی ( Flooding irrigation )
در این روش
کرتهائی نسبتاً تراز به شکل مربع یا مربع مستطیل آماده ساخته و آب را از جوی مجاور
وارد کرت می کنند که پس از پر شدن کرت، آب را قطع می کنند (بدون فاضلاب)
در روش آبیاری
کرتی با فاضلاب ، کرتهای طویل و کم عرض ساخته شده و آبی که وارد کرت می شود و پس
از پر شدن وارد فاضلاب گردیده و از فاضلاب برای آبیاری کرتهای زیرین استفاده می
شود.
در آبیاری کرتی
خاک، بذر و مواد غذائی در معرض شستشو قرار گرفته و خاک نیز سله می بندد. برای کاهش
فرسایش، زمین به صورتی باید تسطیح گردد که شیب آن کم بوده و آب با سرعت در درون
کرت جریان نیابد.
علاوه بر این
چون طوقه و ساقه گیاهان نیز در تماس با آب هستند. ممکن است دچار بعضی از بیماریها
شوند.
آبیاری جوی پشته
یا نشتی ( Furrow irrigation )
برای آبیاری
نشتی زمین را به صورت جوی پشته در آورده و گیاه زراعی را روی پشته و در خاکهای شور
در محل داغ آب می کارند.
آب از جوی اصلی
وارد جویهای فرعی (فاروها) می شود. در آبیاری نشتی ، آب پای بوته ها را نمی گیرد و
در نتیجه روی بذر گیاه سله نمی بندد و گیاه بهتر رشد می کند.
یک روش آبیاری
نشتی به نام غلام گردشی معروف است که در آن جویهای موازی به صورت مارپیچی ساخته
میشود به صورتی که آب درون تمام جویها حرکت میکند.
فاصله نشتی :
فاصله نشتی ها متناسب با جنس خاک، نفوذ پذیری آن ، نوع گیاه و فرم و ابعاد جویچه
ها تغییر می نماید.